Poprzednie odcinki cyklu:
https://blognumizmatyczny.pl/?s=poczet+cesarzy+z+monet%C4%85+w+tle
Honoriusz, czyli Flavius Honorius, urodził się w 384 roku jako młodszy syn cesarza Teodozjusza I i jego pierwszej żony, Aelii Flaccilli. Miał starszego brata, Arkadiusza, który odziedziczył wschodnią część imperium. Po śmierci ojca w 395 roku dziesięcioletni Honoriusz objął tron Cesarstwa Zachodniorzymskiego. W tym wieku nie mógł samodzielnie rządzić, a decyzje podejmował jego opiekun i teść, dowódca Stylichon. Niektórzy historycy zastanawiają się, czy taka wczesna zależność od doradców mogła wpływać na późniejsze decyzje cesarza, czy raczej była naturalnym etapem jego dojrzewania. Początek rządów był stosunkowo spokojny – Stylichon potrafił utrzymać porządek na granicach i nadzorować administrację, dzięki czemu państwo funkcjonowało względnie stabilnie.
Sytuacja pogorszyła się w 401 roku, gdy barbarzyńcy, przede wszystkim Wizygoci pod wodzą Alaryka, coraz częściej zagrażali cesarstwu. Stylichon kilkakrotnie powstrzymywał ataki, ale kolejne zagrożenia pojawiały się w różnych regionach, co utrudniało zachowanie pełnej kontroli. W 402 roku Honoriusz przeniósł stolicę z Mediolanu do Rawenny. Miasto leżało w trudno dostępnej okolicy, co ułatwiało obronę, ale jednocześnie odizolowało cesarza od głównych centrów polityki i życia publicznego. W 408 roku Stylichon został stracony po oskarżeniu o zdradę, co znacznie osłabiło Zachód. Niedługo potem, w roku 410, Wizygoci wkroczyli do Rzymu i przez trzy dni splądrowali miasto. Wydarzenie to budziło nie tylko strach, ale i poczucie bezsilności wobec chaosu, który coraz bardziej ogarniał zachodnie prowincje.
W czasie tych dramatycznych wydarzeń Honoriusz przebywał w Rawennie, z dala od frontów i bieżących decyzji. Zachodnie Cesarstwo zaczęło wówczas stopniowo tracić kontrolę nad niektórymi prowincjami, które w dużej mierze działały samodzielnie. Problemy z najeźdźcami i uchodźcami pojawiały się regularnie, a cesarz pozostawał w dużej mierze zależny od doradców i dowódców. Nie był przy tym w stanie uczestniczyć w każdym kryzysie osobiście – w dużej mierze pozostawał obserwatorem wydarzeń z Rawenny.
Panował przez 28 lat i zmarł w 423 roku, pozostawiając państwo w trudnej sytuacji, pod znaczną presją zewnętrzną.
***
Honoriusz (Flawius Augustus Honorius), cesarz zachodniorzymski 395-423
Solidus, Konstantynopol, emisja 403-408
Av.: Popiersie cesarza w zbroi, w hełmie z pióropuszem i w dwurzędowym diademie z pereł, w prawej ręce włócznia trzymana na ramieniu ukosem, w lewej ręce tarcza z motywem jeźdźca tratującego leżącego wroga. Napis w otoku: D N HONORI – VS P F AVC
Rv.: Personifikacja Konstantynopola siedząca na tronie na wprost z prawą stopą na dziobie okrętu, z głową w lewo, w prawej ręce berło, w lewej Wiktoria na globie, w polu gwiazda. Napis w otoku: CONCORDI – A AVCCC B (oznaczenie oficyny menniczej). U dołu w odcinku: CON OB
Średnica 20 mm; waga 4,43 g
Kampmann 179.1; RIC X Konstantynopol 30
Fot. Wójcicki PDA