Dynastia heraklijska rządziła Cesarstwem Bizantyńskim w latach 610–711 i odegrała kluczową rolę w przeobrażeniu imperium. Jej założycielem był Herakliusz, który objął tron po obaleniu cesarza Fokasa. Władcy z tej dynastii zapoczątkowali proces hellenizacji Bizancjum – greka zastąpiła łacinę jako język administracji i wojska. Przeprowadzili także istotne reformy państwowe, w tym wprowadzili początki systemu temowego. Była to nowa struktura administracyjno-wojskowa, w ramach której terytorium cesarstwa podzielono na temy – jednostki zarządzane przez strategów łączących władzę cywilną i wojskową. Reforma ta była odpowiedzią na zagrożenia zewnętrzne i upadek dotychczasowego systemu, pozwalając na skuteczniejszą obronę imperium i jego decentralizację. Epoka heraklijska stanowiła przełomowy moment w historii Bizancjum – to właśnie wtedy Cesarstwo Rzymskie przybrało formę średniowiecznego, greckojęzycznego imperium. Czytaj dalej Kącik rzymsko-bizantyński. Złoto dynastii heraklijskiej 610-711
