Poprzedni odcinek cyklu:
Gotard Kettler bijąc szelągi prawdopodobnie wzorował się na mennictwie Wolnego Miasta Rygi.
(E. Mrowiński: Monety Księstwa Kurlandii i Semigalii, s. 36)
Zdaniem Z. Żabińskiego i E. Mrowińskiego stopa mennicza szelągów Fryderyka i Wilhelma Kettlerów odpowiadała stopie menniczej obowiązującej w tym okresie w Polsce. Do roku 1604 była ona regulowana ordynacją menniczą Stefana Batorego z roku 1580, zaś od roku 1604 konstytucją sejmu warszawskiego. E. Mrowiński zasygnalizował jednak pewne opóźnienia w reagowaniu mennicy mitawskiej na ordynacje mennicze Rzeczypospolitej. Rzeczywista waga zbadanych przeze mnie szelągów braci Kettlerów wynosi: 0,88 g; 0,87 g; 0,85 g; 0,71 g. W stosunku do średniej wagi przewidzianej przez ordynację z 1580 roku są to wartości zaniżone. Z kolei w stosunku do konstytucji sejmu z 1604 roku – zawyżone. Wydaje się więc iż kwestia próby srebra i stopy menniczej szelągów Fryderyka i Wilhelma Kettlerów wymaga dalszych badań[i].
(E. Mrowiński: Monety Księstwa Kurlandii i Semigalii, s. 37)
Bilonowe szelągi Jakuba Kettlera były bite nielegalnie. Obowiązująca w czasie jego panowania ordynacja mennicza z roku 1623 zabraniała bowiem emisji monety drobnej. Z kolei ordynacja z roku 1659 zakładała emisję szelągów z czystej miedzi. Gdyby założyć iż szelągi Jakuba Kettlera opierały się na ordynacji z roku 1623 – co nie jest wcale oczywiste – wówczas zawierałyby one 0,084 g czystego srebra[ii].
(Z. Żabiński, s. 113)
Miedziane szelągi Fryderyka Kazimierza Kettlera były wzorowane na boratynkach[iii].
W XVIII wieku emisje szelężne Karola Wettina oraz Piotra Birona wzorowały się na miedzianych szelągach koronnych Augusta III Sasa[iiii].
_________________________________
[i] Z. Żabiński, s. 186; E. Mrowiński: Monety Księstwa Kurlandii i Semigalii, s. 37
[ii] E. Mrowiński: Monety Księstwa Kurlandii i Semigalii, s. 37
[iii] T. Kałkowski, s. 244, 296
[iiii] Z. Żabiński, s. 186