Poprzednie odcinki cyklu:
https://blognumizmatyczny.pl/?s=poczet+cesarzy+z+monet%C4%85+w+tle
Walentynian III urodził się 2 lipca 419 roku w Rawennie. Był synem Galli Placydii, córki Teodozjusza Wielkiego, oraz Konstancjusza III, jednego z najwybitniejszych wodzów późnego cesarstwa. Czytaj dalej Kącik rzymsko-bizantyński. Poczet cesarzy z monetą w tle – Walentynian III (425-455)
Poprzednie odcinki cyklu:
https://blognumizmatyczny.pl/?s=poczet+cesarzy+z+monet%C4%85+w+tle
Cesarz Teodozjusz II panował w Cesarstwie Wschodniorzymskim przez niemal pół wieku. Czytaj dalej Kącik rzymsko-bizantyński. Poczet cesarzy z monetą w tle – Teodozjusz II (408-450)
Poprzednie odcinki cyklu:
https://blognumizmatyczny.pl/?s=poczet+cesarzy+z+monet%C4%85+w+tle
Cesarz Arkadiusz, syn Teodozjusza Wielkiego, objął władzę we wschodniej części Imperium Rzymskiego w 395 roku. Czytaj dalej Kącik rzymsko-bizantyński. Poczet cesarzy z monetą w tle – Arkadiusz (395-408)
Poprzednie odcinki cyklu:
https://blognumizmatyczny.pl/?s=poczet+cesarzy+z+monet%C4%85+w+tle
Honoriusz, czyli Flavius Honorius, urodził się w 384 roku jako młodszy syn cesarza Teodozjusza I i jego pierwszej żony, Aelii Flaccilli. Miał starszego brata, Arkadiusza, który odziedziczył wschodnią część imperium. Po śmierci ojca w 395 roku dziesięcioletni Honoriusz objął tron Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Czytaj dalej Kącik rzymsko-bizantyński. Poczet cesarzy z monetą w tle – Honoriusz (395-423)
O ile mennictwo brązowe Cesarstwa Bizantyńskiego zaczyna się od wielkiej reformy Anastazjusza, to początek mennictwa złotego Bizancjum należałoby przesunąć do początków IV wieku – do czasów Konstantyna Wielkiego. Można by sądzić, że złoto Bizancjum to przede wszystkim solidy i złote miseczki. Tak mi się kiedyś wydawało. Rzeczywistość jest znacznie bardziej skomplikowana i ciekawa. Czytaj dalej Kącik rzymsko-bizantyński. Złoto Bizancjum
Dziś krótki fragment książki „Varia numizmatyczne”
„Polski szeląg, włoskie soldo, czy niemiecki schilling to po łacinie solidus lub w spolszczonej wersji – solid. Starożytni Rzymianie używali tego słowa na określenie czegoś mocnego, trwałego, pełnego, stałego, silnego, jednym słowem solidnego. Czytaj dalej Początki szeląga